“Kam qenë shumë i mbyllur dhe kam jetuar brenda një rutine. Nuk kam folur për preferencat e mia seksuale me askënd, sepse kam menduar që nuk është diçka normale. Nuk e kam kuptuar çfarë po ndodh me mua…”, kështu fillon rrëfimin Blendi, tashmë 26-vjeçar, i lindur e rritur në Prishtinë.

Në një kafene të qytetit, studenti shembullor i Juridikut kishte vendosur të ndajë pjesë nga jeta e vet në mënyrë që sadopak të hedhë dritë mbi vështirësitë që kanë anëtarët e komunitetit LGBT për të jetuar në Kosovë.

Blendi tha se mungesa e edukatës seksuale ia ka bërë më të vështirë të kuptuarit e seksualitetit të tij. Ai kishte vërejtur se diskutimet e shokëve për vajza nuk i pëlqenin.

Në pubertet kishte filluar të ndihej më i joshur nga djemtë, por kjo vetëm sa i kishte shkaktuar huti.

“Ose kam diçka më shumë se të tjerët ose më pak. A jam normal, a jo?”, këto pyetje Blendi ia kishte bërë shumë shpesh vetes.

Ndonëse në rrethin ku jetonte nuk ishte folur haptazi për marrëdhëniet mes personave të gjinisë së njëjtë, krejt çka i kujtohet Blendit është që shprehja “peder” është përdorur kur ke dashur të përqeshësh e ofendosh dikë rëndë. Kjo ia kishte shtuar edhe më shumë frikën. “Kam qarë, e kam gjykuar veten, kam menduar që jam njeri i keq”, thotë ai.

Pavarësisht përpjekjeve, Blendi nuk mund të shtypte ndjenjat e tij, por as nuk mund të fliste për to. Ai vendosi t’i mbajë të fshehura ato nga shoqëria e veçanërisht familja.

Për shkak të pamjes së tij të butë, thotë që shumë shpesh është diskriminuar nga shokët në shkollë sepse, sipas tyre, “nuk është burrërore” të jesh i sjellshëm e i urtë.

Blendi rrëfen sesi profesori i Edukatës Fizike nuk e kishte lejuar të luajë futboll me djemtë e tjerë të klasës sepse, sipas tij, ai duhet të luajë në sallën e vajzave. Madje për shkak të insistimit të Blendit, profesori i kishte dhënë vërejtje me shkrim për sjellje jo të mirë…